Wyszukaj w serwisie:
Czerwiec 2019
Pn Wt Sr Cz Pi So Nd
12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
2015-01-25
Grzegorz Braun kandydatem w wyborach prezydenckich
Kolejna zaskakująca informacja. A miała to być niemrawa kampania...
 
2015-01-25
Zaognia się podział między Polakami ws. Wschodu
Kolejny ciekawy tekst Aleksandra Szychta, historyka i publicysty z Warszawy, zajmującego się od...

O mnie
Zapraszam
Blog
Moje artykuły
Moje publikacje
Moja poezja
Życie nielegalne
Wywiady
TV, filmy i video
Kościół Ormiański
Fundacja im. Brata Alberta
Kresy Wschodnie
Ludobójstwo
Solidarność
Galerie
Odeszli do Pana
Linki
Home

Artykuły i bieżące informacje
Msza św. za zapomnianego męczennika   30-09-2009, 06:38
 

Kapłani i świeccy pomordowani na Wschodzie są przez polskie władze kościelne otoczeni milczeniem, głównie z powodów politycznych. Niestety. Tym bardziej więc należy modlić się za tych, którzy za wierność Kościołowi i Ojczyźnie zostali w okrutny sposób pomordowani przez radzieckich komunistów i ukraińskich nacjonalistów.

Na taką modlitwę zapraszam wszystkich Czytelników i Internautów.

Niedziela, 4 października 2009, godz. 12.00 - kościół Miłosierdzia Bożego przy ul. Smoleńsk w Krakowie.

Niedziela, 18 października, godz. 14.00 - kościół dominikanów we Wrocławiu.

 - msza św. ormiańskokatolicka za śp. ks. infułata Dionizego Kajetanowicza, ostatniego administratora archidiecezji ormiańskokatolickiej we Lwowie, zamordowanego 55 lat temu w łagrze radzieckim Abieź na Kołymie.

Ks. infułat Dionizy Kajetanowicz ....

.... w czasie pogrzeby arcybiskupa Józefa Teodowicza w dniu 10 grudnia 1938 r. (w infule, z lewej strony trumny, sypie na nią ziemię). 

 

Dionizy Kajetanowicz– ur. 8 IV 1878 r. w Tyszowcach k. Horodenki w rodzinie ormiańskiej, s. Kajetana i Marii z d. Zajączkowskiej. W 1896 r. wstąpił do zakonu franciszkanów-reformatów, przybierając imię Romana. Wyśw. w 1903 r. przez łacińskiego abpa lwowskiego Józefa Bilczewskiego; wicemagister kleryków w Krakowie od 1903 r., duszpasterz w Jarosławiu od 1904 r. Dymisjonowany z zakonu w 1908 r., inkardynowany za zgodą abpa Józefa Teodorowicza do archidiecezji ormiańskokatolickiej we Lwowie; prefekt w Zakładzie Naukowym im. Józefa Torosiewicza w latach 1908-1911, wikary katedralny i katecheta we Lwowie w latach 1909-1911. Administrator w Śniatyniu od 1911 r., proboszcz w Śniatyniu od 1912 r.; w czasie I wojny światowej uratował kościół od całkowitego zniszczenia.


Kanonik honorowy od 1918 r., proboszcz i dziekan we Lwowie od 1922 r., równocześnie kanclerz kurii od 1923 r. oraz prepozyt kapituły i infułat od 1933 r. W latach 1922-1930 pełnił funkcję katechety w szkole benedyktynek ormiańskich, a przez pewien czas także dyrektora szkoły oraz kuratora Zakładu Naukowego im. Torosiewicza i dyrektora banku Mons Pius. Wiceprezes Archidiecezjalnego Związku Ormian we Lwowie od 1930 r. W latach 1925-1930 współzałożyciel i prezes spółdzielni mieszkaniowej, budującej dom dla 20 starszych i niezamożnych osób. W latach 1927-1934 współzałożyciel i redaktor naczelny miesięcznika archidiecezjalnego “Posłaniec św. Grzegorza”, a w latach 1935-1938 miesięcznika naukowego “Gregoriana”; W latach 1938-1939 członek redakcji wznowionego “Posłańca św. Grzegorza”. Autor broszury o Śniatyniu pt. “Na historycznym szlaku” /Lwów 1920/ i przewodnika „Katedra ormiańska i jej otoczenie” /Lwów 1930/. W 1927 r. przetłumaczył na język polski i wydał tekst mszy św. ormiańskiej rytu lwowskiego, w 1938 wydał ten sam tekst, ale w poprawionej formie.


Jeden z najbliższych współpracowników abpa Teodorowicza, którego przekonał o potrzebie sprowadzenia do Polski księży z Armenii oraz o potrzebie wysyłania kleryków ze Lwowa do Papieskiego Kolegium Ormiańskiego  w Rzymie. Jako pierwsi klerycy wyjechali dwaj jego siostrzeńcy: Jan i Kazimierz Romaszkanowie /pierwszy zaraz powrócił, a drugi ukończył studia, przyjmując święcenia kapłańskie/. Po śmierci arcybiskupa wybrany wikariuszem kapitulnym. 2 I 1939 r. w czasie wyboru nowego ordynariusza otrzymał 11 głosów, uzyskując pierwszą lokatę. Z powodu wybuchu wojny Stolica Apostolska nie obsadziła urzędu arcybiskupiego, dlatego też jako administrator aż do 1945 r. kierował archidiecezją. W czasie wojny uratował wielu Żydów, wydając im fikcyjne metryki chrztu, za co aresztowany został przez Niemców 13 IV 1943 r. Wypuszczony dzięki interwencji metropolity greckokatolickiego Andrzeja Szeptyckiego. Z pomocy tegoż ostatniego korzystał również w kontaktach ze Stolicą Apostolską.

.

26 XI 1945 r. ponownie aresztowany, tym razem przez NKWD. Pod fałszywymi zarzutami skazany 8 III 1946 r. na 10 lat łagrów, konfiskatę mienia i pozbawienie praw publicznych na 5 lat. W czasie uwięzienia dużo pisał; głównie poezję polską i łacińską oraz utwory religijne. Zmarł w niejasnych okolicznościach (prawdopodobnie zgładzony przez otrucie) tuż przed uwolnieniem 18 XI 1954 r. w Abieź w obwodzie Komi, za kołem polarnym. Miejsce pochówku nie jest znane. Zrehabilitowany pośmiertnie przez władze niepodległej Ukrainy 10 VIII 1994 r. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Przez Ormian polskich uważany jest za męczennika za wiarę. Jego twarz uwieczniona jest w katedrze ormiańskiej we fresku Rosena „Ostatnia Wieczerza” jako twarz apostoła Mateusza Ewangelisty.

 

Biogram pochodzi z: Tadeusz Isakowicz-Zaleski „Słownik biograficzny księży ormiańskokatolikich i pochodzenia ormiańskiego w Polsce w latach 1750-2000".

 
powrót do listy wpisów

Ks. Tadeusz
Isakowicz-Zaleski
Studio64 effata
Prawa autorskie do umieszczonych tekstĂłw | Kontakt
Jesteś 14083342 gościem na mojej stronie od godz. 12.00 dnia 01.06.2007
Strona używa plików cookies - wyłączenie obsługi jest możliwe w Państwa przeglądarce